1994. Marc Degryse. Philippe Albert. Het moet één van mijn eerste voetbal-herinneringen zijn, naast de heroïsche match van de Rode Duivels tegen de VTS (0-0 met een ijzersterke De Wilde in doel) en het 5-3 verlies van Anderlecht in de Champion’s League tegen Werder Bremen.
Sommige mensen kunnen unieke momenten vergezellen van onvergetelijke commentaren. Rik de Saedeleer beheerste die gave tot in de puntjes, de voorbeelden hiervan zijn schier eindeloos (”Daar is em”, “Goooal de Belgica“, en mijn absolutie favoriet “Daar is em, daar is em! ‘K weet zelfs niet wie het is, maar we zijn alweer op weg naar Mexico! (T’is om er geel van te worden)” . Hij kreeg dan ook volledig terecht een lifetime achievement award op het Gala van de Vlaamse Televiesterren vorige zondag. Als ik mij niet vergis was het WK in 1994 zijn laatste publieke optreden, iets wat veel mensen samen met mij betreuren. Frank Raes heeft zeker talent (en oog voor mooie vrouwen), maar de gave van Rik heeft hij duidelijk niet: “Oooh De Wilde…” (EK 2000) en “Binneeeeuuuh!!” (regelmatig) zijn zowat de enige quotes van hem die ik mij altijd zal herinneren.
Ter illustratie, en uit nostalgie (want in dit geval was het vroeger wel degelijk beter), hieronder een verslag van België – Nederland op het WK in de Verenigde Staten. Een prachtige wedstrijd, met een ijzersterke Preud’homme, die tot keeper van het toernooi zou verkozen worden,in een glansrol.
